1.1 Inleiding tot roestvrijstalen variëteiten

Belangrijkste componenten van roestvrij staal: bevatten over het algemeen chroom [Cr], nikkel [Ni], molybdeen [Mo], titanium [Ti] en andere hoogwaardige metalen elementen.

Gemeenschappelijk roestvrij staal: chroomroestvrij staal, dat meer dan 12% Cr bevat; nikkel-chroom roestvrij staal, met Cr≥18%, met Ni≥12%.

Classificatie op basis van de metallografische structuur van roestvrij staal: er zijn austenitische roestvrij staalsoorten, zoals: 1Cr18Ni9Ti, 1Cr18Ni11Nb, Cr18Mn8Ni5. Martensitisch roestvrij staal, zoals: Cr17, Cr28, enz.

1.2 Gebruikelijke oppervlaktebehandelingsmethoden van roestvrij staal

Veelgebruikte technieken voor oppervlaktebehandeling van roestvrij staal omvatten de volgende behandelingsmethoden: behandeling voor het bleken van natuurlijke kleuren van het oppervlak, behandeling met heldere spiegels en behandeling van oppervlaktekleuring.

Behandeling voor het bleken van oppervlakken: Bij de verwerking van roestvast staal ontstaat na het oprollen, kantenbinden, lassen of kunstmatige oppervlakteverwarming een zwarte oxidehuid. Deze harde grijszwarte schaal bestaat voornamelijk uit twee soorten EO4, NiCr2O4 en NiF. In het verleden werden fluorwaterstofzuur en salpeterzuur over het algemeen gebruikt voor een sterke corrosieverwijdering. Deze methode kost echter veel, vervuilt het milieu, is schadelijk voor het menselijk lichaam en is zeer corrosief, dus wordt deze geleidelijk geëlimineerd. Momenteel zijn er twee hoofdmethoden voor de behandeling van oxideaanslag:

⑴ Zandstralen (schot) methode: maakt voornamelijk gebruik van de methode van het spuiten van glaskralen om de zwarte oxidehuid op het oppervlak te verwijderen.

⑵ Chemische methode: Gebruik een niet-vervuilende beitspassiveringspasta en een niet-giftige reinigingsoplossing met anorganische additieven bij kamertemperatuur voor onderdompeling. Om het doel van het bleken van de natuurlijke kleur van roestvrij staal te bereiken. Na verwerking ziet het er eigenlijk uit als een doffe kleur. Deze methode is meer geschikt voor grote en complexe producten.

(3) Oppervlaktespiegel-heldere behandelingsmethode: Afhankelijk van de complexiteit van roestvrijstalen producten en gebruikersvereisten, kunnen methoden zoals mechanisch polijsten, chemisch polijsten en elektrochemisch polijsten worden gebruikt om spiegelglans te bereiken. De voor- en nadelen van deze drie methoden zijn als volgt:

Mechanisch polijsten: goede egalisatie, hoge arbeidsintensiteit, ernstige vervuiling, complexe onderdelen zijn moeilijk te bewerken en glans neemt af.

Chemisch polijsten: Het kan complexe onderdelen polijsten met een hoog rendement, hoge snelheid en onvoldoende helderheid. Gas dat tijdens het polijsten ontsnapt, vereist ventilatie.

Elektrochemisch polijsten: de spiegelglans kan lang behouden blijven, het proces is stabiel, minder vervuiling en lage kosten. Complexe onderdelen vereisen hulpmotorapparatuur en koeling is vereist voor massaproductie. Breed inzetbaar in diverse productielijnen.

Behandeling van oppervlaktekleuring: roestvrij staalkleuring geeft roestvrijstalen producten niet alleen verschillende kleuren, vergroot de verscheidenheid aan ontwerpen en kleuren van producten, maar verbetert ook de slijtvastheid en corrosieweerstand van producten. De kleurmethoden voor roestvrij staal zijn als volgt:

(1) Chemische oxidatiekleuringsmethode;

⑵ Elektrochemische oxidatiekleuringsmethode;

(3) Oxidekleuringsmethode met lon-afzetting;

⑷ Oxidatiekleurmethode bij hoge temperatuur;

⑸ Kleurmethode voor pyrolyse in de dampfase.

Een kort overzicht van de verschillende methoden is als volgt:

(1) Kleurmethode voor chemische oxidatie: in een specifieke oplossing wordt de kleur van de film gevormd door chemische oxidatie, inclusief de dichromaatmethode, de gemengde natriumzoutmethode, de vulkanisatiemethode, de zuuroxidatiemethode en de alkalische oxidatiemethode. Over het algemeen wordt vaker de “Inco-methode” [INCO] gebruikt, maar als u zeker wilt zijn van dezelfde kleur van een partij producten, moet u de referentie-elektrode gebruiken om te controleren.

(2) Elektrochemische kleurmethode: de kleur van de film wordt gevormd door elektrochemische oxidatie in een specifieke oplossing.

(3) Chemische methode van ionenafzettingsoxidekleurmethode: het roestvrijstalen werkstuk wordt in een vacuümcoatingmachine geplaatst voor vacuümverdamping. Bijvoorbeeld: titanium vergulde horlogekasten en horlogebanden zijn over het algemeen goudgeel. Deze methode is geschikt voor productverwerking in grote volumes. Vanwege de grote investeringen en hoge kosten zijn producten in kleine batches niet kosteneffectief.

⑷ Oxidatiekleurmethode bij hoge temperatuur: dompel het werkstuk onder in een specifiek gesmolten zout om een bepaalde procesparameter te behouden, zodat het werkstuk een bepaalde dikte van de oxidefilm vormt en verschillende kleuren vertoont.

⑸ Kleurmethode voor pyrolyse in de dampfase: deze is ingewikkelder en wordt minder gebruikt in de industrie.

1.3 Keuze behandelmethode

Welke methode u moet kiezen voor de oppervlaktebehandeling van roestvrij staal hangt af van de productstructuur, het materiaal en de verschillende eisen aan het uiterlijk, en kies een geschikte behandelingsmethode.