1.1 Paslanmaz Çelik Çeşitlerine Giriş

Paslanmaz çeliğin ana bileşenleri: genellikle krom [Cr], nikel [Ni], molibden [Mo], titanyum [Ti] ve diğer yüksek kaliteli metal elementleri içerir.

Yaygın paslanmaz çelik: 12%'den fazla Cr içeren krom paslanmaz çelik; Cr≥18% içeren, Ni≥12% içeren nikel-krom paslanmaz çelik.

Paslanmaz çeliğin metalografik yapısına göre sınıflandırma: 1Cr18Ni9Ti, 1Cr18Ni11Nb, Cr18Mn8Ni5 gibi östenitik paslanmaz çelikler vardır. Martensitik paslanmaz çelik, örneğin: Cr17, Cr28, vb.

1.2 Paslanmaz çeliğin yaygın yüzey işleme yöntemleri

Yaygın olarak kullanılan paslanmaz çelik yüzey işleme teknikleri aşağıdaki işleme yöntemlerini içerir: yüzeyin doğal renk beyazlatma işlemi, yüzey aynası parlak işlemi ve yüzey renklendirme işlemi.

Yüzey beyazlatma tedavisi: Paslanmaz çeliğin işlenmesi sırasında, sarma, kenar bağlama, kaynaklama veya yapay yüzey ısıtma sonrasında siyah oksit kabuk oluşur. Bu sert gri-siyah skala esas olarak iki tür EO4, NiCr2O4 ve NiF'den oluşur. Geçmişte, güçlü korozyon giderimi için genellikle hidroflorik asit ve nitrik asit kullanılıyordu. Ancak bu yöntem maliyetlidir, çevreyi kirletir, insan vücuduna zararlıdır ve oldukça aşındırıcı olduğundan yavaş yavaş ortadan kaldırılmaktadır. Şu anda, oksit tortusu tedavisinin iki ana yöntemi vardır:

⑴ Kumlama (atış) yöntemi: esas olarak yüzeydeki siyah oksit derisini çıkarmak için cam boncukların püskürtülmesi yöntemini kullanır.

⑵ Kimyasal yöntem: Daldırma için oda sıcaklığında, kirletici olmayan bir asitleme pasifleştirme macunu ve inorganik katkı maddeleri içeren, toksik olmayan bir temizleme solüsyonu kullanın. Paslanmaz çeliğin doğal rengini beyazlatma amacına ulaşmak için. İşlemden sonra temelde donuk bir renk gibi görünür. Bu yöntem büyük ve karmaşık ürünler için daha uygundur.

(3) Yüzey aynası parlak işleme yöntemi: Paslanmaz çelik ürünlerin karmaşıklığına ve kullanıcı gereksinimlerine göre, ayna parlaklığını elde etmek için mekanik parlatma, kimyasal parlatma ve elektrokimyasal parlatma gibi yöntemler kullanılabilir. Bu üç yöntemin avantaj ve dezavantajları şu şekildedir:

Mekanik parlatma: iyi tesviye, yüksek iş yoğunluğu, ciddi kirlilik, karmaşık parçaların işlenmesi zordur ve parlaklık azalır.

Kimyasal parlatma: Karmaşık parçaları yüksek verim, hızlı hız ve yetersiz parlaklıkla parlatabilir. Polisaj sırasında çıkan gaz havalandırma gerektirir.

Elektrokimyasal parlatma: Ayna parlaklığı uzun süre korunabilir, süreç stabildir, daha az kirlilik ve düşük maliyetlidir. Karmaşık parçalar yardımcı motor ekipmanı gerektirir ve seri üretim için soğutma gerekir. Çeşitli üretim hatlarında yaygın olarak kullanılabilir.

Yüzey renklendirme işlemi: Paslanmaz çelik renklendirme, paslanmaz çelik ürünlere çeşitli renkler kazandırmakla kalmaz, ürünlerin tasarım ve renk çeşitliliğini arttırır, aynı zamanda ürünlerin aşınma direncini ve korozyon direncini de artırır. Paslanmaz çelik renklendirme yöntemleri aşağıdaki gibidir:

(1) Kimyasal oksidasyon renklendirme yöntemi;

⑵ Elektrokimyasal oksidasyon renklendirme yöntemi;

(3) Lon biriktirme oksit renklendirme yöntemi;

⑷ Yüksek sıcaklıkta oksidasyon renklendirme yöntemi;

⑸ Buhar fazında piroliz renklendirme yöntemi.

Çeşitli yöntemlere kısa bir genel bakış aşağıdaki gibidir:

(1) Kimyasal oksidasyon renklendirme yöntemi: Belirli bir çözeltide filmin rengi, dikromat yöntemi, karışık sodyum tuzu yöntemi, vulkanizasyon yöntemi, asit oksidasyon yöntemi ve alkalin oksidasyon yöntemi dahil olmak üzere kimyasal oksidasyonla oluşturulur. Genellikle “Inco yöntemi” [INCO] daha çok kullanılır, ancak bir ürün grubunun aynı renkte olmasını sağlamak istiyorsanız kontrol için referans elektrodu kullanmanız gerekir.

(2) Elektrokimyasal renklendirme yöntemi: Filmin rengi, belirli bir çözelti içinde elektrokimyasal oksidasyonla oluşturulur.

(3) İyon biriktirme oksit renklendirme yönteminin kimyasal yöntemi: paslanmaz çelik iş parçası, vakumlu buharlaştırma kaplaması için bir vakumlu kaplama makinesine yerleştirilir. Örneğin: titanyum kaplama saat kasaları ve saat kayışları genellikle altın sarısıdır. Bu yöntem yüksek hacimli ürün işleme için uygundur. Büyük yatırım ve yüksek maliyet nedeniyle, küçük partili ürünler uygun maliyetli değildir.

⑷ Yüksek sıcaklıkta oksidasyon renklendirme yöntemi: iş parçasını belirli bir işlem parametresini korumak için belirli bir erimiş tuza batırın, böylece iş parçası belirli bir kalınlıkta oksit film oluşturur ve çeşitli renkler sunar.

⑸ Buhar fazlı piroliz renklendirme yöntemi: daha karmaşıktır ve endüstride daha az kullanılır.

1.3 Tedavi yöntemi seçimi

Paslanmaz çeliğin yüzey işlemi için hangi yöntemin seçileceği, ürün yapısına, malzemeye ve farklı görünüm gereksinimlerine bağlıdır ve işleme için uygun yöntemin seçilmesi gerekir.